Kampvuurstories

Ongeveer 5 minute

Lina en die liggie wat verdwaal het

Lina het elke aand by haar kamervenster uitgekyk en die sterre getel. Sy het altyd by honderd opgehou—nie omdat daar net honderd sterre was nie, maar omdat haar oë dan begin toegaan het.

Een windstil nag, net toe sy by sewe-en-negentig kom, trek ’n helder streep oor die hemel. Iets land met ’n sagte plof in die tuin. Onder die suurlemoenboom sit ’n liggie so groot soos ’n albaster. Dit gloei soos ’n kooltjie in Oupa se vuur.

“Is jy ’n ster?” fluister Lina. “Net ’n klein enetjie,” piep die liggie. “Ek het my draai gemis.”

Lina tel hom versigtig op. “Dan kry ons jou terug.” Sy pak ’n bottel water, beskuit, tou en haar rooi flits. Op die hoogste koppie strek sy die sterretjie so hoog as wat sy kan, maar die hemel bly ver.

Toe onthou sy Oupa se woorde: Wanneer iets te groot voel, begin met die kleinste moontlike plan. Sy blink haar flits drie keer hemel toe. Die sterretjie blink drie keer saam. Een ster antwoord. Toe nog een. Kort voor lank vorm honderde liggies ’n paadjie deur die donker.

Die sterretjie sweef van haar hand af en skiet met ’n goue vonk huis toe. “Kyk môreaand links van die maan!” roep hy. Die volgende aand tel Lina net tot een. Daar knipoog ’n nuwe sterretjie drie keer vir haar.

Gesels saam: Wat sou jy in jou rugsak pak? Wanneer het ’n klein plan jou al met ’n groot probleem gehelp?

Ongeveer 6 minute

Karel Krimpvark se groot geraas

Karel het van sagte geluide gehou: dou wat van ’n blaar afrol, ’n kewer wat onder bas skarrel en Mamma se besem wat vroegoggend oor die grond fluister.

Maar vandag hou die bos ’n fees. Dromme bons. Panne klingel. Almal praat tegelyk. Karel se ore voel warm en sy penne staan regop.

“Kom dans!” roep Aap. Karel probeer, maar die geluide voel soos klippies wat teen sy kop tik. Hy kruip onder ’n varing in en rol homself styf toe.

Skilpad kom sit stil langs hom. Sy vra niks. Ná ’n rukkie steek Karel sy neus uit. “Dit is te veel,” sê hy skaam. “Dan maak ons ’n stiller plan,” antwoord Skilpad.

Hulle stap na die rand van die fees en bou ’n rusplekkie met blare, kussings en ’n bordjie: Stil nes—almal welkom. Gou kom Uil daar sit. Toe Hasie. Selfs Aap rus ’n oomblik van sy eie geraas.

Toe die son sak, neem Karel twee klein klippies. Hy tik hulle sag teen mekaar: tik... tik-tik... Die dromspelers hoor dit en volg sy rustige ritme. Die hele bos word vir ’n oomblik stil genoeg om die krieke saam te hoor sing.

Karel glimlag. Hy hoef nie die luidste dier by die fees te wees om deel van die musiek te wees nie.

Gesels saam: Watter geluide laat jou rustig voel? Waarheen kan jy gaan wanneer dinge te luid raak?

Ongeveer 6 minute

Die walvis wat ’n lied verloor het

Elke winter het ’n ou walvis deur die baai geswem en ’n lied gesing wat die vensters laat bewe het. Maar hierdie jaar kom hy in stilte aan.

Mia trek haar duikbril aan en swem tot waar sy groot rug soos ’n eiland bo die water lê. “Waar is jou lied?” vra sy.

“Ek het die laaste noot naby die diep rif laat val,” sug die walvis. Mia duik af. Sy vra vir die silwervis, maar hulle het net ’n borrel gehoor. Sy vra vir die seekat, maar hy het net ’n blou skaduwee gesien.

By die seebodem vind sy ’n groot skulp wat saggies brom. Binne-in sit die verlore noot vas. Mia kan dit nie uitpluk nie. Sy luister eerder. Die noot is bang om alleen in die enorme oseaan te wees.

“Jy hoef nie alleen terug te swem nie,” sê Mia. Sy neurie een klein toon. Die vis voeg ’n tweede by. Die seekat klap ’n ritme. Die noot rol uit die skulp en sluit by hulle aan.

Bo die water wag die walvis. Toe hy die noot hoor, begin hy sing—maar hierdie keer bevat sy lied Mia se toon, die visse se glans en die seekat se ritme. Dit is nie presies sy ou lied nie. Dit is groter.

Gesels saam: Waarom het die noot weggekruip? Hoe kan ons iemand help wat alleen voel?

Ongeveer 5 minute

Fanie Vuurvliegie se klein vonk

Fanie se liggie was die kleinste in die hele rietvlei. Wanneer die ander vuurvliegies patrone in die nag teken, lyk sy vonk soos ’n enkele speldpunt.

“Ek sal nooit die donker kan verdryf nie,” sug hy. Ouma Glim glimlag. “Niemand hoef die hele donker alleen te verdryf nie.”

Daardie nag trek mis oor die vlei. ’n Jong paddavissie verdwaal tussen die riete. Die groot vuurvliegies vlieg hoog om ’n pad te soek, maar hul lig weerkaats teen die mis en verblind hulle.

Fanie vlieg laag. Sy klein liggie skyn net ver genoeg om die volgende riet raak te sien. Een riet op ’n slag lei hy die paddavissie: flits, hop; flits, hop.

By die dam wag Paddama met trane in haar oë. “Hoe het jy hom deur al daardie donker gebring?” vra sy.

Fanie kyk na sy klein vonk. “Ek kon nie die hele pad sien nie,” sê hy. “Net die volgende tree.”

Van toe af, wanneer iemand ’n groot taak aanpak, sê die diere: “Soek net Fanie se volgende vonk.”

Gesels saam: Watter groot taak kan jy in klein treetjies verdeel? Wie help jou om die volgende tree te sien?